seni en çok çıldırtan şey, nesnelere ilişkin durumlarda ya da insan eylemlerinde rastlantısalın, yazgısalın, olasının insafına kalmış olmak, senin ya da başkalarının umursamazlığının, üstünkörülüğünün, özensizliğinin kurbanı olmak. bu gibi durumlarda sana egemen olan tutku o dalgınlığın ya da umursamazlığın huzursuz edici etkisini silmek; olayları olağan akışına döndürmek sabırsızlığıdır
sözlerim, senin etrafında hangi ülkeyi kurarsa kursun, bu sarayın yerinde kazıklar üzerine kurulmuş bir köy de olsa, meltem sana çamur dolu bir nehir ağzının kokusunu da getirse, sen hep kendi durduğun yere benzer bir yerden göreceksin onu…
something about ghost (tık&tık)
düşler
ne kadar safsalar o yükseklikten düşer ölürler
şimdi dört yapraklı bir yoncayı kokluyorum ben
eski düşüncelerin gömütünde boy atmış yonca
ve soruyorum saflığın ve bekleyişin kefeninde toprak olan o kadın gençliğim miydi benim…
aşktır, yırtıldı yırtılacak bir anı gibi
eski sesli haziranın tam ortasından,
tam duyuldu duyulacak derken yalnızlığın
sesi aşktır, açılır bir şiirin her yerinde:
-yalnızlık kokuyorsun demiş miydi edip bey,
öyleyse haziran kokuyorsun demiştir bir de
şunu: bir anıya bir başka anıdan ne
kalır, elbet aşkın ortasında haziran kalır!
bir yazı bile şurda-burda birlikte
tamamlamadan henüz, bir yaz daha
çıkarma telaşından sakın! ne haziran
kalır geriye ne o adamla kadın!
şimdiden teşekkürler bir anıyı böyle
dayanıklı kılan iyiliğine,
aşkın ve haziranın trenini kaçırma,
ocakta ateşçi ol ve öv onu,
hızlı geçen şubatta yavaşlığına bak kırların,
martta makas değiştir,
istasyonda bekleyen çocuğu benim için öp, o senin çocukluğun!
mayısı havalandır, sonrası hazirandır…
hazirandır, yalnızlık gibi aşkın ortasındadır.
ve karatahtaya taş sözcüğünü yazar yazmaz çocuklar
ulu ağaçlardan sığırcıkların çığlık çığlığa kanat çırparak
uçup gittikleri
o andan…
küçük şeylerden filizlenen, büyüyen balta girmemiş orman. ona yazgı diyoruz, ama masa saatinin içine nasılsa girip altı rakamının dibinde ölmüş kalmış küçük bir sinek de diyebiliriz. çünkü artık burada, bu dünyada her şey parçalar halinde ve her bir parça diğerinin yerine geçebiliyor. yadırgamıyoruz. çıldırmamız gerek ama yadırgamıyoruz. ben örneğin hem kendini beğenmiş biri hem bir akvaryum balığı olabiliyorum, tül tül yüzgeçlerimle aptallık ve ölüm taşıyorum. bu balık gerçeğin kendisi olabiliyor, ama gerçek daima biraz hüzünlüdür. gerçeği ararken bir yandan da bulduğumuz anda değiştirmeyi düşleriz. çünkü aynı zamanda gerçek daima biraz utanç vericidir.
utanç bizi ikiye böler. ikiye bölünmenin en dayanışmaz yanı, iki parçanın da hâlâ canlı olmasıdır. insan herhalde bu yüzden kendini öldürmeye kalkışır. ikisinden biri gitsin, der.
bilge her zaman tek parçadır ve bir tepeyi tırmanır. zaten bilgeden beklenen de budur. bilge tepeyi tırmanırken, yukarıdan bakıyorum yine de körüm, der geniş kanatlı kuş. dilimi ısırdım derdim içimde kaldı, diye inler taş. kuşun gördüğünü olmak ister bilge, taşın derdini dinleyen. çünkü ondan beklenen budur.
ben bilge değilim.
bir şey sunulmuştu bana, bir hediye, bir meyve. ama ben o meyveden tadamadım, gök erik gibi kaldı avucumda dünya. şimdi ben uykusuzum, yalınayağım, kendimle meşgulüm. kapımın önünde boş peynir tenekeleri, yağmur suyu biriktiriyorum. kendi kendime, sanatçı tecrübe edinemeyen insandır, diyorum, bu dünyada hiçbir tecrübesi olmayan insandır, ama şimdi sen karala bunun üstünü, yırt sen bunu olmadı çünkü, olmadı işte.nafile
her şeyi yerli yerinde, tıkır tıkır işleyen bir hayat kurduğunda, o hayatı yerle bir edecek bir felaket kurgulamak da farz olur…insan yarattığını yok edebilmek de ister.
ya bir gün, bunca yıl kafamda biriktirdiğim sözcükler boşalıverirse? çene kemiklerim açılırsa? beynime üşüşen imgeleri durduramazsam.
yolculuğa çıkarken, evde kendimden iz kalsın istemem nedense. giysilerimi ortadan kaldırırım, saç tokalarımı gizlerim. bu, ‘ben artık hiç yokum’, demektir ama hazırlanma tedirginliğini atlatana kadar günlük gazeteleri, yarım bıraktığım romanları inceden inceye okur bitiririm ki, o gün orada olduğum belli olsun.
